Nie chcę się już spotykać.
Wszystko w porządku?
Nie widzę przyszłości między nami, Megu. Dlatego chcę odejść.
Masz ALS?
Przepraszam. Żegnaj.
- Czy Megumi o tym wie? - Nie muszę jej mówić.
Wygląda pysznie.
Nie wiem czemu rozstałeś się z Megu, ale...
zjedzmy coś i spróbujmy o tym nie myśleć, dobrze?
Hej.
W porządku?
Twoje lewe ramię... Mam nadzieję, że mu się poprawi.
- Nigdy się nie poprawi. - Huh?
O czym ty mówisz?
Najpierw zjedzmy.
Dobrze.
To naprawdę wygląda pysznie.
[Objawy ALS] [Stwardnienie zanikowe boczne]
[Zanik mięśni rąk, palców, nóg] [Wychudzenie]
[Trudności w przełykaniu i mówieniu]
[Trudności w oddychaniu]
Przepraszam, że tak cię zaskoczyłem.
Spoko.
Nie powiedziałem jeszcze nawet rodzicom.
Ale Twój ojciec jest lekarzem.
To nie jest uleczalna choroba.
Po prostu nie potrafię tego zrobić, boję się ich reakcji.
Powiedziałeś o tym Megumi?
Nie, zrobię wszystko, aby się nie dowiedziała.
Bardzo dobre.
Cieszę się, widząc, że jakoś się trzymasz.
Dziękuję za troskę. Ale już jest w porządku.
Przestań, Takuto.
Dlaczego? Przecież jest w porządku.
- Ej, cicho. - Dlaczego nie jesz?
Zaczęłam biegać ostatnio.
Kiedy?
Rano.
Potrafisz wcześnie wstawać?
Do tej pory dawałam radę.
Może ja też powinienem zacząć.
To bardzo przyjemne. Całkowicie polecam.
Ale nie jestem pewny, czy samemu mógłbym się zmobilizować.
Rzeczywiście jest przyjemnie.
- Zastanawiam się, czy powinieneś kontynuować. - Co?
Rano musi być ci ciężko tak ciągle po mnie przychodzić.
To moja droga do pracy, i...
I?
To tajemnica. Może ci kiedyś powiem.
Napewno będę kontynuować. Chcesz się założyć?
- O co? - O 100 000 jenów.
Co?
Żartuję.
Wiem.
Jestem trochę zmęczony.
- Do zobaczenia jutro. - Tak.
To moja mama.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mam na imię Mukai.
Jest starszy ode mnie, studiował na mojej uczelni.
Dziękuję, że zajmujesz się Megumi.
Nie ma za co.
Cóż, pójdę już.
Śmieci.
O co tu chodzi? Skąd ty bierzesz takich przystojnych facetów?
- Shige jest tylko znajomym. - Rozumiem.
Śmieci.
Ale Takuto był bardziej w moim typie.
Takuto i ja to już przeszłość.
Wiem. Ale dlaczego?
- Rzucił mnie. - Kiedy?
Po obiedzie z tobą, Mamo.
Co to znaczy?
Kto to może wiedzieć.
Ale... Zrobiłam coś źle?
Coś ci przychodzi do głowy?
Nie, opowiadałam tylko o ojcu, bo mnie o to poprosił.
Myślisz, że to dlatego?
Nie wiem. Ale już się stało.
Zastanawiam się, dlaczego Takuto wtedy przyszedł.
Coś nie tak?
Nie, w porządku.
Co będzie następne? Prawa ręka? Nogi? Zdolność mowy?
Nie może pan tego przewidzieć, prawda?
Nikt nie może tego przewidzieć, dlatego najlepiej jest o tym nie myśleć.
To jedna z metod radzenia sobie z tą chorobą.
Riku.
Wróciłem.
Coś jednak się dzieje.
Co?
Z Rikuto.
Szkoła skontaktowała się z ojcem i powiadomiła, że Rikuto opuszcza zajęcia na uczelni.
Naprawdę?
Nie zauważyłeś, żeby Rikuto zachowywał się jakoś dziwnie?
Nie obchodzi cię on, prawda?
Hej, Takuto.
I know you are seeing someone. Apparently she stays here overnight.
- Też mam ciężko. - Nie próbuj się tłumaczyć.
Riku.
Wróciłem.
Gdzie byłeś?
Na uniwersytecie, a gdzie.
Powiedz prawdę.
Już wiem.
Jesteś zła?
Martwię się.
Gdzie byłeś?
W muzeum.
Muzeum? Jakim muzeum?
- Z dinozaurami. - Dinozaury?
A szkoła?
Wrócę do niej.
- Dlaczego opuszczasz zajęcia. - Powiedziałem, że wrócę. Daj mi spokój.
Rikuto, obiad jest gotowy. Takuto.
- Zobacz. - Smacznego.
Um, zjem później.
- Napewno? - Przepraszam.
A może to dlatego, że nie dasz rady zjeść homara?
Dlaczego?
Oops, miałem tego nie mówić.
Nie, nie zabroniłem ci tego mówić. Miałeś nie mówić mamie.
- Coś się stało? - Nie mogę poprawnie posługiwać się lewą ręką.
Dlaczego?
Ale jest ok. Byłem już u lekarza.
Więc masz szczęście, Rikuto. Uwielbiasz homary.
Taa.
- Dobre? - Taa.
Jedz tyle, ile chcesz.
Smacznego.
Rikuto, muszę dziś wracać do domu, ale wrócę jak tylko będę mogła.
Myślisz, że tata jest zły?
Od dzisiaj będziesz chodził na zajęcia, prawda?
Tak.
Będzie dobrze. Powiem mu, że mi to obiecałeś.
Cóż, wychodzę.
Miłego dnia.
Dzięki za jedzenie.
Mógłbyś następnym razem zwrócić więcej uwagi na to, jak czuje się Rikuto?
Zostaw go w spokoju.
Co?
Możesz mu darować, to tylko wagary.
Tylko wagary?
Opuścił zajęcia.
Jeśli to się powtórzy, nie będzie w stanie zostać lekarzem.
- To będzie problem. - Dla kogo?
Wiesz, że Rikuto wkrótce przejmie szpital ojca, prawda?
To dla niego najlepsze.
Ciężko pracowaliśmy gdy był mały, żeby go do tego zachęcić.
A może on tego nie chce.
Co?
O czym ty mówisz?
Gdybym był pacjentem, nie chciałbym być pod jego opieką.
Dlaczego nie zajmiesz się lepiej swoją przyszłością, niż sterowaniem Rikuto?
Ty nie możesz już zostać lekarzem.
Wiesz to.
Dla ciebie także było by najlepiej, gdybyś pracował w szpitalnej recepcji.
Czy ty w ogóle masz oczy, mamo?
Słucham?
Nic.
Subtitles by shinami
[The Hours Of My Life]
Proszę dotknąć. Będziecie państwo w stanie wyczuć różnicę jakości.
Wolelibyśmy coś bardziej miękkiego.
Więc może ten?
W porządku?
Tak.
Zwoje w tym materacu rozmieszczone są w siedmiu różnych sekcjach.
Powoduje to, iż dopasowuje się on do kształtu ciała.
Proszę wypróbować leżąc.
Nie, naturalny wygląd drewna zachęca klientów.
Napewno wszystko w porządku?
Przepraszam.
Co masz na myśli, mówiąc 'przepraszam'?
Ja... po prostu przepraszam.
Pójdę sprawdzić dostawy.
Ręce może mieć zimne. Przykryjesz je?
Panie Tamotsu, coś pana boli?
Nie.
Pani Hongo.
Tak?
Zajmowała się pani kiedyś kimś, kto choruje na ALS?
Nie, to mój pierwszy raz.
To bardzo trudne zadanie.
Proszę być na to gotową.
Bardzo dziękuję za radę.
Panie Tamotsu, proszę nie straszyć nowicjuszy.
Dlaczego Megumi i Takuto zerwali?
To było niespodziewane, nie?
Takuto ci coś mówił na ten temat?
Nie. Nic.
Jak Megu?
Udaje, że nic się nie stało. Zaczęła też biegać.
To musiał być dla niej szok.
Biega w towarzystwie mężczyzny.
Jej chłopaka?
Nie.
Megumi tak o nim nie myśli, ale...
on się nią interesuje.
Ponadto jest on starszym kolegą, na którym zawsze wzorował się Takuto.
Masz na myśli Shige?
Znasz go? Jakim jest człowiekiem?
Mogę określić w dwóch słowach 'diabelnie przystojnym'
Może nie wygląda na taką, ale Megumi nie wie, co ma robić.
Ale ty masz więcej doświadczenia w tych sprawach niż ona, prawda, Hina-chan?
W tych... no wiesz. W tych.
Przepraszam. To nie miało tak zabrzmieć.
Nic sobie nie wyobrażam.
Chcesz spróbować?
Czego?
Pozwolę ci, tylko ten raz.
Chodźmy.
Mamoru?
Tak?
Hej.
Hmm.
Chyba nie mogę tego zrobić.
Co?
Jestem zbyt zdenerwowany i...
I...
Kurwa.
Zaczynam się zastanawiać nad tym, co ostatnio czytałem w książce.
Książce?
Tak.
[Jak prawidłowo przeżyć swój pierwszy raz]
Nie chciałem wyjść na niedoświadczonego.
Nie wiedziałabym nawet czy robisz to dobrze, czy źle.
Nie musisz mnie pocieszać.
Ale to prawda.
Bo ja też jeszcze nigdy tego nie robiłam.
Co?
Powiedziałam to.
Nie mówiłam nawet Megumi.
Ale jest dobrze, bo to ty, Mamoru.
Naprawdę?
[Jak prawidłowo przeżyć swój pierwszy raz]
- Co? Ta sama książka? - Dokładnie.
Dobry strzał.
Dobrze.
Nieźle. Dobry strzał.
Poprawiłaś się.
- Raz, dwa, trzy. - Cztery.
- Raz, dwa. - Raz, dwa.
- Coraz lepiej ci idzie. - Trzeciego nie zrobię.
Raz, dwa. Tak blisko.
Raz, dwa...
Prawie.
Teraz już wiem jak wyglądasz, kiedy jesteś skupiona.
Jak?
Nie powinniśmy już wracać?
Tak.
Było zabawniej, niż się spodziewałam.
Spodziewałaś się nudy?
Nie chciałaś tego robić?
Na początku.
Ale cieszę się, że jednak przyszłam.
Uważaj.
Przepraszam.
Wszystko ok?
Tak.
- Uważaj. - Dziękuję.
[O chorobie ALS]
Nadal się nie poddałeś.
Nie myślałam, że tak długo wytrzymasz.
Mówiłem, że będę kontynuował.
Niedaleko pracuję.
I lubię cię, Megumi.
Dziękuję.
Ale to nie jest zwykłe 'lubię'.
Chciałbym... żebyś byłą moja.
Nie żartuję.
Wiem.
To dobrze.
Um...
Możesz dać mi trochę więcej czasu?
Dobrze.
Cała grupa będzie pracowała razem i osiągała wyższe wyniki niż w zeszłym roku.
- Tak. - Tak.
- Dobrze, zacznijmy pracę. - Tak.
Szefie.
Powodowałem ostatnio dużo problemów z powodu niemożności używania ramienia.
Chciałbym to wszystko wyjaśnić pozostałym.
Mógłbym prosić o chwilę czasu?
Zaczekajcie, Pan Sawada chciałby coś powiedzieć.
Przepraszam.
Właściwie... jestem chory.
To choroba neurologiczna zwana ALS.
- ALS? - Nie znam.
Z czasem będzie więcej rzeczy, których nie będę mógł robić.
Więc mam nadzieję, że zapoznacie się panowie z jej przebiegiem.
Moglibyście przeczytać krótkie streszczenie, które napisałem?
Może pan podać dalej?
Proszę.
[O chorobie ALS] [Czym jest ALS]
[Objawy ALS]
[Moje objawy]
Odwrócimy pana na plecy.
- Tak. - Gotowy?
Ał...
Boli. Biodro, biodro!
- Poruszmy biodro. - Tutaj.
Możesz przytrzymać?
Ruszamy. Gotowy?
- Au! - Tak dobrze?
Nogi.
Pani Hongo. Nogi.
Pani Hongo, czy może pani podłożyć poduszkę?
Oczywiście.
- Pod lewą też. - Dobrze.
Jak teraz?
Spędziłyśmy pół godziny na zmienianiu pozycji.
Pan Tamotsu jest jednym z tych pacjentów, którzy cierpią najbardziej.
Tak.
Jego symptomy będą się pogarszały.
Wiem.
Teraz, Pan Tamotsu może powiedzieć jak się czuje, ale...
w końcu nie będzie mógł nawet i tego.
Nie musisz tego robić.
Muszę.
Nie martw się. Ja to zrobię.
Przepraszam.
Może pójdę kupić ci coś na drugie śniadanie?
- Nie, pójdę sam. - Możesz nas pytać o wszystko.
Dobrze.
Tak?
Halo? To ja.
Jadłeś już obiad?
Sam zapach mnie przyciąga. Nie mogę się doczekać!
- Smacznego. - Jedzmy.
Gorący kociołek curry jest najlepszy.
Pomogę ci.
Nie, w porządku.
Dobrze.
Zacznę pierwszy. Jeśli się nie pospieszysz, zjem wszystko.
Genialnie smakuje.
Wyglądasz tak, jakbyś miał to wciągnąć nosem.
Mógłbym to jeść codziennie.
- A trzy razy dziennie? - Nie, to za dużo.
No jedz, Takuto. Szybko.
Dobra.
Wow, naprawdę niezłe.
No nie?
Ale nie przyszedłem tu dziś jeść.
Chcę ci o czymś opowiedzieć.
Więc...
byłem w hotelu z Hiną.
Serio.
No w końcu...
Ale nadal jestem prawiczkiem.
Huh?
Dokładnie tak.
- Jak to? - No... po prostu.
- No, opowiadaj. - Nic więcej nie powiem.
Dlaczego? Opowiedz szczegóły!
Za dużo zjadłem.
Cóż, ja idę.
- Wyrzucę śmieci po drodze. - Dzięki.
Baw się dobrze z Hiną, ok?
Hej, Takuto.
Słyszałem, że Megu spotyka się z Shige.
Ah, tak.
Wiedziałeś?
To dobrze dla Megu. Shige jest w porządku.
Możesz też je wyrzucić?
Jesteś pewien?
Tak.
Do zobaczenia.
Tak.
Ah, cześć.
Mogę wpaść?
Wejdź.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Mama będzie na mnie zła, jak wróci do domu.
Dlaczego?
Bo dostałam słabą ocenę.
Serio?
To wkurzające.
Na mnie nie zwraca uwagi, ale na moje oceny już tak.
Czujesz się samotna, bo ona nie zwraca na ciebie uwagi?
Jestem pewny, że tak jest.
Ale nie potrafisz jej znienawidzić.
Cały czas masz nadzieję, że któregoś dnia mama się zmieni.
Ty też byłeś samotny jako dziecko?
Aż do teraz.
Co?
Żartuję.
Myślałam, że masz jakiś kompleks matki.
Shige.
Hej.
Dawno się nie widzieliśmy.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Widziałeś się z Takuto?
Tak.
Jak się trzyma?
Nie możesz go zapytać, prawda?
Nie oskarżam cię, ani nic z tych rzeczy.
Co byś zrobił, gdybyś był na jego miejscu?
Też zerwałbym z dziewczyną o niczym jej nie mówiąc.
Ja nawet nigdy nie miałem dziewczyny.
Ah, nie w tym rzecz, prawda?
Przepraszam.
Jestem jakiś nerwowy, kiedy siedzę obok ciebie.
Dlaczego?
- Jesteś zbyt atrakcyjny. - Co?
- Czyżbyś był... - Hm?
Oh, nie! To nie tak.
Jest dziewczyna, którą lubię.
Rozumiem.
Wygląda na to, że stan ręki Takuto się pogorszył.
Ponieważ nie narzeka na nic, wygląda, jakby cierpiał jeszcze bardziej.
Ale mogę przysiądz...
że stara się desperacko walczyć z chorobą.
Rozumiem.
Czy coś się zmieniło, odkąd powiedział pan o tym w pracy?
Pozostali chcą być nazbyt pomocni i przez to czuję się trochę nieswojo.
Jestem pewien, że oni nie mają pojęcia co robić.
To się zmieni w przyszłości.
To naprawdę ważne, aby poinformować współpracowników.
Od teraz, będzie pan potrzebował ludzi w około.
Wiem.
A co z rodziną?
Jeszcze im pan nie powiedział.
Nie.
Zauważył pan coś nowego?
- Doctorze. - Tak?
Mówił pan to wcześniej.
Nikt nie może przewidzieć jaka część ciałą będzie następna, więc lepiej o tym nie myśleć.
Jest to jedna z metod walki z ALS.
Cieszę się, że pan pamięta.
Co chce pan przez to powiedzieć?
Nie powiem panu.
Huh?
Zrozumie pan sam.
Wczoraj Rikuto dostał propozycję małżeństwa.
Co?
Oczywiście nie od razu, na razie jest za wcześnie, prawda?
Tak. Za wcześnie.
To znaczy, że wiele się od ciebie oczekuje.
Wiem.
To ładne miejsce.
Rzeczywiście.
To cytat Leonarda Da Vinci...
Kiedy raz posmakujesz lotu, zawsze będziesz chodził po ziemi patrząc na niebo.
W niebie twoje miejsce.
Spacerując po Europejskim niebie.
Miejscu stworzonym przez historię i naturę.
Idę spać.
- Dobrej nocy. - Dobrej nocy.
Dobrej nocy.
Mamo.
Wymasuję ci plecy.
Słucham?
Pomasuję cię.
Moje plecy?
Tak.
Co tak nagle?
Nie możesz przecież ruszać lewą ręką.
Prawa jest w porządku.
Pamiętasz, Riku?
Ty mnie zawsze masowałeś.
Tak?
Walczyliście o to z Takuto. Tymi małymi rączkami.
Proszę, usiądź.
- Nie musisz. - Ale chcę. Usiądź.
Czemu mu nie pozwolisz, skoro tak nalega?
Naprawdę?
Więc...
Silny starszy braciszku.
Nie boli?
Nie... jest przyjemnie.
Zupełnie inaczej, kiedy twoje ręce są takie duże.
Ale czemu naszła cię ochota na masowanie mnie?
Ponieważ teraz jeszcze jestem w stanie to robić.
Teraz...
Mogę cię masować.
A potem będziesz zajęty?
Mamo, jestem chory.
Co?
Gdybym nie zachorował, być może nawet bym nie pomyślał o masowaniu cię.
Jak to chory?
To choroba, która będzie powodowała trwałe zwiotczenie mięśni.
Najpierw moje lewe ramię osłabło.
Potem nie mogłem nim już wcale poruszać.
A teraz doszły trudności z nogą.
W przyszłości...
Nie będę mógł w ogóle poruszać kończynami.
Ani twarzą. Nie będę się śmiać, ani rozmawiać.
Na końcu, przestanę samodzielnie oddychać.
To choroba, która odbierze moją wolność, kawałek po kawałku.
O czym ty mówisz?
Moje dziecko nie może mieć takiej choroby.
Też tak myślałem.
Ale niestety...
Powiemy tacie od razu. Znajdzie najlepszego lekarza.
Jestem pod opieką dobrego lekarza.
- Zaraz zadzwonię do taty. - Nie ma na to lekarstwa.
Tak powiedział lekarz?
Już dzwonię do taty.
Co? Gdzie jest mój telefon?
Co się dzieje?
Telefon, nie mogę go znaleźć.
Jest tutaj.
Mamo.
Przepraszam.
Że nie mogę myśleć o mojej przyszłości.
Ale postaram się żyć.
Hau!
Twarzą do Enoshimy...
Raz, dwa, trzy, cztery...
pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Wsadźmy coś do środka i zakopmy.
Może listy? Listy do samych siebie?
Za ile lat je wykopiemy?
Trzy lata.
Huh?
Nie ma jej.
[Megu]
Tak?
Tu Megumi.
Dawno się nie widzieliśmy...
Mhm.
Jak się masz?
Dobrze. A ty, Takuto?
Nieźle.
Przepraszam, że dzwonię.
W porządku.
Chciałabym... zakończyć nasz związek właściwie.
Myślę, że teraz już mogę to zrobić.
Tak.
Przepraszam, to dziwna rozmowa jak na telefon, prawda?
Nie.
Nie będę ci już przeszkadzać.
Dziękuję, że odebrałeś.
Teraz mogę iść do przodu.
Przechodzę przez wiele rzeczy, ale dam z siebie wszystko.
Rozumiem.
Powodzenia.
Dziękuję.
Żegnaj, Takuto.
Tak.
Pa pa.
Pa.
Droga Megumi.
Kto jest teraz przy tobie?
Od Megumi.
Um, apropo tego, co powiedziałeś mi wtedy...
Co takiego?
Co?
No, to o...
Co takiego?
Nie... już nic...
Żartowałem.
Zostaniesz moją dziewczyną?
Tak.
Oh, dziękuję.
Co?
Myślałem, że mnie odrzucisz. Denerwowałem się.
Ulżyło mi.
Dziękuję.
[Od Takuto]
Drogi Takuto.
Czy nadal żyjesz?
Od Takuto.
Subtitles by shinami